İş Yaşamında Kalite Buharlaşması ve Biz Bilinci (Bölüm 1)

Üniversite öğrenimimde son seneyi okurken elime Doğan Cüceloğlu'nun "İçimizdeki Biz" kitabı geçti. Öğretmenlik okuduğum 4 yıl boyunca neyi nasıl yaparsam daha iyi bir eğitim veririm sorusunun peşine düşmüştüm. İnsanın yolu idealizmden geçince kalite bilinci düzeyini arttırmak kaçınılmaz oluyor. M.E.B. burs karşılığı mecburi öğretmenlik hakkını bütün kamu bursları için iptal edince, ben de maalesef başvurmama rağmen öğretmen olamadım. Ancak başta Doğan hocamın bu kitabı ve sonrasında yaptığım bütün okumaların, aldığım eğitimlerin ve edindiğim tecrübelerin ortak temeli her zaman kalite bilinci oldu.

Şunu baştan ortaya koyalım; bencil insanlar 'biz bilincine' sahip değildir. Yaptıkları işlerde "teknik bir mükemmellik" olsa bile, bunun tek amacı "ego tatminidir." Topluma fayda sağlama niyetleri olmadığı için, ürettikleri kalite "ruhu olmayan, mekanik bir kalitedir" ve çıkarları bittiği an bu kalite buharlaşır. Yaptığınız iş, verdiğiniz hizmet tamamlandıktan sonra kalite devam ediyorsa, o zaman gerçek kalitedir. İş/Hizmet tamamlandıktan sonra kalite buharlaşıyorsa, o sadece bir yanılsamadan ibarettir; yok olmuştur.

Buna Türkçede kullandığımız bir tabir var: "işinin hakkını vermek". Bu, bir işi görünürde ya da köprüyü geçene kadar (Parayı alana kadar) değil, o ürün/hizmetin arkasında durarak sürekli vermektir. Tozu toprağı halının altına süpürmemek, işi yarım yamalak yapmamak... örnekler çoğaltılabilir.

Bütün dünya buna şahittir, verdiğiniz hizmetin kalitesi yüksek ise işin gerektirdiği diğer unsurları da doğru olarak uyguladığınız sürece başarılı olmamanız için neden yoktur. Öncelikle biz bilinci kaynaklı kaliteyi bir temel olarak içselleştirirseniz, çalışan ve müşteri ilişkilerinde, üretilen mal/hizmet sürecinde, iş anlayışınızda hem müşterileriniz hem de çalışanlar için tercih edilen olursunuz.

İkinci yazımızda, bencil insanların çıkardıkları çok kaliteli işlerin farkı üzerine odaklanacağız.